Video Αφρικανική κοινότητα Κύπρου

Παρακολουθήστε το βίντεο μας για την Αφρικανική Κοινότητα στο πιο κάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=XjggKSX_wWw&feature=youtu.be 

Οι Αφρικανοί είναι Ανθρώποι σαν και εμάς

http://www.sigmalive.com/sports/football/174802/quoteimaste-afrikanoi-den-eimaste-iosquot

"Μπορεί να έχουν περάσει δύο χρόνια απο τότε μα ακόμα το γεγονός δεν έχει αλλάξει στα γήπεδα Κύπρου και Ελλάδας. Ψάχνουμε το κακό της βίας και του ρατσισμόύ μεταξύ των οπαδών την ίδια ώρα που οι οπαδοί αντανακλούν την βία προς τους Αφρικανούς παίχτες. Πως μπορούμε να περιμενουμε πρόοδο και ευημερία όταν εμέις οι ίδιοι αναπαράγουμε τον ρατσισμό και την βία φτάνει αυτή να ασκήτε σε Αφρικανούς; Επειδή είναι μαύροι; Υπήρξαμε όλοι ρατσιστές στα γήπεδα και κανένας δεν μπορεί να το αρνηθεί. Αλλά κανένας όμως δεν μίλησε πρώτα με αυτούς τους ανθρώπους, δεν είδε πως ζουν, τι ζητούν και τι προσφέρουν. Τους βάλε την ετικέτα και περιμένουμε στην γωνια για να τους κάψουμε. Ενας απο τους δύο μας το 2012 απαρνήθηκε αυτό το ρατσισμό γιατί 11 μαύροι ποδοσφαιριστές τον έκαναν να νοιώσει χαρά και περηφάνια. Μην πυροβολείτε τους ανθρώπους επειδή δεν είναι σαν εμάς. Ίσως στο τέλος της ημέρας εμέις είμαστε λάθος ,εμείς οι 'τέλιοι' "

" Άνθρωπος Ανθρώπου Μοιάζει "

Ήταν ένα απόγευμα Παρασκευής όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την Αφρικανική κοινότητα στην Κύπρο. Το έργο μας ομολογουμένως το θεωρούσαμε δύσκολο και η επαφή με την κοινότητα σχεδόν απίθανη να γίνει. Παρ’ όλα αυτά είπαμε να το πάρουμε μέχρι τέλους. Οι πρώτες μας επαφές με την κοινότητα ήταν ελαφρώς απρόσωπες και για να είμαστε ειλικρινής μηχανικές. Επιλέξαμε την εύκολη οδό του Internet και συγκεκριμένα τα κοινωνικά δίκτυα από τα οποία βρήκαμε αρκετό υλικό. Οι Αφρικανοί στην Κύπρο έχουν τα δικά τους διαδικτυακά στέκια στα κοινωνικά δίκτυα όπου μοιράζονται φωτογραφίες, πληροφορίες και διάφορες ειδήσεις από την μητέρα πατρίδα. Αρκετά ανεπτυγμένη βρήκαμε την Νότιο Αφρική τόσο σε θέματα οργάνωσης όσο και δομής στην Κύπρο. Φαίνεται πως έχει και δική της Οργάνωση (CYSA) αλλά και άλλες εταιρείες που εδρεύουν στην μητρόπολη. Επιπλέον κάπου στην μέση βρήκαμε και την οργάνωση του ΚΥΣΑ η οποία είναι πάντα στην πρώτη γραμμή για να βοηθήσει σύσσωμη την Αφρικανική κοινότητα Κύπρου. Τα παιδιά του ΚΥΣΑ μας έδωσαν φως σε πολλά σημεία αλλά συμφωνήσαμε πως αυτή η μέθοδος ήταν μέθοδος άμυνας και αποφυγής στο νέο. Έτσι έπρεπε να γίνει η αρχή.

    Ένα απόγεμα λοιπόν μιλήσαμε με τον Φρέντυ Μάγιο, νοσηλευτή του ΤΕΠΑΚ από την Κένυα. Ο Φρεντ μας μίλησε για την ζωή στην Κένυα και στο ΤΕΠΑΚ. Μας είπε πως έχει ζήσει πολλές ανάμεικτες εμπειρίες τα τελευταία τρία χρόνια που είναι εδώ στην Κύπρο και πως τα παράπονα και οι απαιτήσεις που έχει από την Κύπρο και το ΤΕΠΑΚ είναι ανάλογες του οποιουδήποτε φοιτητή του Πανεπιστημίου του. Μάλιστα σαν άνθρωπος έδειξε να εκτιμά ιδιαίτερα την αγάπη και την συμπαράσταση ολόκληρου του οικοδομήματος που λέγετε ΤΕΠΑΚ. Αυτή ήταν η μικρή αρχή για να αρχίσουμε να γνωρίζουμε επιτέλους, την κοινότητα. Μεγάλη συνάντηση έγινε στο Λανίτειο λύκειο. Εκεί βρήκαμε μαζεμένους καμιά 15 Αφρικανούς από διαφορετικές χώρες της Ηπείρου να λαμβάνουν μέρος σε ένα δικό τους ποδοσφαιρικό αγώνα. Από ότι μας είπε ο Μουσταφά που καθόταν στον πάγκο ως αλλαγή, είναι η σταθερή τους συνάντηση εδώ και χρόνια.

    Όταν τελείωσε το παιχνίδι αρχίσαμε να μιλάμε μαζί τους για να μάθουμε περισσότερα. Άνθρωποι απλοί, χαλαροί που τους αρέσει να μοιράζονται με τους άλλους τις εμπειρίες τους. Μας είπαν πως η Αφρικανική κοινότητα  στην Κύπρο δεν έχει καταφέρει να οργανωθεί δημιουργώντας κάτι ομαδικό και συλλογικό και πως έτσι απλά στηρίζονται μόνοι τους στις δυνάμεις τους ή σε οργανώσεις όπως το ΚΥΣΑ. Κάθε τόσο κάποιοι αποφασίζουν να φύγουν και να μετακινηθούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης γιατί η Κύπρος δεν μπορεί να τους δώσει άλλα. Δεν μπορεί να τους δώσει πλέον την ευκαιρία να εργαστούν και να βγάλουν τα προς το ζην. Εδώ μένουν οι οικογενειάρχες και οι φοιτητές. Και αυτοί προβληματίζονται. Μάλιστα ο Άνου μας είπε πως δεν περνά πολύ χρόνο με τον κόσμο της Κύπρου. Έχει φτιάξει ένα τρόπο ζωής που δυσκολεύει την επικοινωνία με τους ντόπιους και τον φοβίζει κάποτε αυτή η στάση αποστασιοποίησης που δείχνουν. 

   Ένας άλλος φίλος –πλέον- από την κοινότητα, μας είπε πως η κάθε χώρα της Αφρικής είναι χωρισμένη σε διαφορετικές μικρές κοινότητες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Έτσι, όταν έρχονται στην Κύπρο ακόμα και αν όλοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά είναι δύσκολο να καταφέρουν να οργανωθούν. Ο Όλαν μας μίλησε για τους λόγους που έμαθε να εκτιμά τους ντόπιους. Είναι ποδοσφαιριστής στην δεύτερη ομάδα της ΑΕΛ με φόντα να τον δούμε στην πρώτη ομάδα. Μας είπε πως μεγαλώνοντας στην ακαδημία της ομάδας, έμαθε πως δεν είναι κακός λαός οι Κύπριοι, απλά υπάρχουν και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν πως οι διαφορές στο χρώμα είναι απλά στην εικόνα. Όταν είπαμε να φύγουμε μας πλησίασε και πάλι ο Μουσταφά ο οποίος μας έδωσε το τελικό μήνυμα για την σπουδαιότητα αυτής της κοινότητας: «Να ξανάρθετε να σας δούμε και χωρίς να υπάρχει εργασία, να ρθείτε να παίξουμε και μπάλα».

   

   Συνοψίζοντας την εμπειρία μας έχουμε φαίνεται μπροστά μας μια κοινότητα η οποία είναι αρκετά μεγάλη. Αριθμεί μάλιστα άτομα από διάφορες χώρες της ηπείρου που δυσκολεύονται αρκετά να οργανωθούν και να λειτουργήσουν ως μια ενιαία οντότητα. Τα παιδιά από την Αφρική φαίνεται να νοιώθουν αρκετά στο πετσί τους τον ρατσισμό και τον φόβο που τρέφουν κάποιοι ντόπιοι για το ξένο. Πολλοί από αυτούς όμως το έχουν συνηθίσει και συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν την ζωή τους χωρίς να τους φοβίζει καμιά καχυποψία των άλλων. Σαν ερευνητές μάθαμε πολλά σε αυτή την έρευνα. Είδαμε καταρχήν πως ζουν τόσο οι συμφοιτητές μας Αφρικανοί της  Νοσηλευτικής όσο και οι Αφρικανοί της Λεμεσού. Μάθαμε νέα πράγματα και μας έβαλαν να ρισκάρουμε να μιλήσουμε γαλλικά μαζί τους. Ο ενθουσιασμός τους για την έρευνα μας, μας έδωσε δύναμη να επιμείνουμε. Το γεγονός πως ακόμα και όταν ξαναπήγαμε θυμόντουσαν τα ονόματα μας έδειξε το πόσο πολύ έχουν ανάγκη να τους νοιώσουμε σαν δικούς μας ανθρώπους. Ως Άνθρωποι πήραμε ένα μεγάλο μάθημα. Οι φίλοι μας πια οι Αφρικανοί μας δίδαξαν πως πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στους ανθρώπους να μας δείξουν όλα όσα κρύβουν μέσα τους. Το γεγονός πως κάθε φορά που βλέπουμε το φίλο Φρεντ μας χαιρετά χαμογελαστός και ανταποδίδουμε με τον ίδιο τρόπο είναι μια δυνατή χαστουκιά σε όσους θεωρούν την Αφρικανική κοινότητα κατώτερη.

   Προβλήματα στο να τους πλησιάσουμε.. μόνο ότι δεν ξέραμε που να τους βρούμε. Όταν τους βρήκαμε όλα λύθηκαν και με το παραπάνω. Ξένοι; Ποιοι ξένοι; Συναντήσαμε ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο νησί μαζί μας. Ανθρώπους κυρίως νέους που έχουν τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες για το μέλλον όπως και εμείς. Ανθρώπους οικογενειάρχες όπως και τους γονείς μας που ανησυχούν για τα παιδιά τους. Τα συναισθήματα μας λίγα και καλά! Ευγνωμοσύνη που είχαμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε, χαρά που μοιραστήκαμε χρόνο μαζί τους και ενθουσιασμό για τις καινούργιες προσωπικότητες που μάθαμε. Α! Και αποκτήσεις. Ναι, μάλιστα αποκτήσεις. Καινούργιοι φίλοι έχουν μπει στη λίστα με τους υπόλοιπους. Κι ας είναι “άλλοι”. Για (γεια) σας!

Όταν το γήπεδο ενός σχολείου γίνεται σημείον κατατεθέν

Απόγευμα Τρίτης. Μια μικρή ομάδα Αφρικανών όπως κάθε απόγευμα μαζεύεται για το δικό της μικρό ποδοσφαιρικό αγώνα. Στο γήπεδο είναι δεν είναι δέκα άτομα. Ντυμένα με διαφορετικές αθλητικές περιβολές. Φαίνεται να απολαμβάνουν το παιχνίδι. Δυο – τρεις φορές η μπάλα φτάνει προς το μέρος μου. Τους την επιστρέφω και μου χαμογελάνε ευγενικά. Το παιχνίδι κάποτε τελειώνει και πλησιάζουν προς το μέρος μου. Κάπως έτσι ξεκινάμε την κουβέντα. Δεν είναι δύσκολο μιας και είναι πολύ κοινωνικοί.

-          Parlez vous francais?

-          No, no.

-          English?

Οι περισσότεροι μιλούσαν γαλλικά. Δεν μας εμπόδισε όμως να επικοινωνήσουμε μιας και ήταν απόλυτα θετικοί στο να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη συζήτηση μας στην αγγλική γλώσσα.

“Και που βρίσκεστε συνήθως όλοι;” Που; Δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο χώρο παρά μόνο αυτό το γήπεδο που έρχονται για ποδόσφαιρο. Παλιά.. παλιά ήταν πολλοί.. περισσότεροι. Έχουν φύγει αρκετοί, άλλοι πίσω στην Αφρική, άλλοι σε Ευρωπαϊκές χώρες. Κάποτε στην παραλία, αλλά όχι συχνά. Κάποτε και κάπου αλλού, αλλά όχι συχνά. Έρχονται εδώ στο γήπεδο και όσοι μαζευτούν χωρίζονται σε 2 ομάδες και παίζουν.

Υπάρχει και ο Μουσταφά όμως, που δεν παίζει ποδόσφαιρο αλλά γυμνάζεται. Τρέχει, κάνει τεντώματα, ασκήσεις. Έχει 2 παιδιά. 2 αγοράκια τεσσάρων και δύο χρονών. Τα φέρνει που και που και παίζουνε εδώ στο γήπεδο του Λανίτειου. Μιλούν και λίγα ελληνικά. Τα μαθαίνουν από την τηλεόραση και αποστηθίζουν λέξεις που ακούνε. Τις επαναλαμβάνουν όταν είναι μόνοι τους.

Χρόνια πίσω. Πριν την κρίση. Όλα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι πιο χαλαροί, πιο ανθρώπινοι. Οι δουλειές περισσότερες και τα προβλήματα λιγότερα. Όταν έχεις τη δουλειά σου όλα είναι πιο εύκολα. Κάποτε ήταν μεγάλη η παροικία στην Κύπρο. Μου περιέγραψαν μέρες που το γήπεδο δεν τους χωρούσε όλους. Δεν άντεξε βέβαια στον καιρό. Τώρα απέμειναν πολύ λίγοι. Κυρίως φοιτητές που πρόκειται σιγά-σιγά να φύγουν. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις.

Μια βραδιά πήγε στον παραλιακό σε ένα μπαράκι. Βαρέθηκε τα ίδια και ήθελε να βγει. Μια παρέα από Κύπριους, απλά, τον χτύπησε. Έτσι χωρίς λόγο και αιτία. Κανονικό ξύλο. Και όμως μετά από αυτούς τους βάναυσους που τον έδειραν, αυτός λέει πως δεν είναι όλοι έτσι. Δεν είναι όλοι κακοί άνθρωποι. Απλά αυτοί έτυχε να είναι έτσι. Όλες οι χώρες μου είπε, έχουν τους καλούς και τους κακούς ανθρώπους τους. Κάπου εκεί θαύμασα τον τρόπο σκέψης του. Πως μπορεί να βλέπει έτσι τον κόσμο; Εγώ θα τους μισούσα. Και αυτούς και όλους τους ομοίους τους.

“Έχω φτιάξει την ζωή μου εδώ, βρήκα και δουλειά και νοιώθω σαν στο σπίτι” μου είπε ο Άμον από το Καμερούν. Μου μίλησε στα Ελληνικά, σε προφορά που θα ζήλευε και Ελλαδίτης. Είχε έρθει στο νησί για σπουδές αλλά τον κέρδισε η χώρα μας. Δεν έχει κοντά του συγγενείς και τους φίλους αλλά του αρκεί που μπορεί να περνά λίγο χρόνο μαζί με τα παιδιά στο γήπεδο.

“Να ξαναρθείς όποτε θέλεις! Είμαστε εδώ σχεδόν κάθε μέρα. Μην έρθεις Πέμπτη ή Σαββατοκύριακο. Δεν θα μας βρεις και είναι κρίμα. Να ξαναρθείς όποτε θέλεις. Τα λέμε.”

Με αποχαιρέτησαν και επέστρεψαν στο παιχνίδι. Έφυγα χαρούμενος για αυτά που άκουσα και έμαθα. Σπουδαίοι άνθρωποι οι Αφρικανοί. Είμαι τυχερός που τους γνώρισα.

Αφρικανική κοινότητα On Air

Στο πλαίσιο της έρευνας μας, πραγματοποιήσαμε ραδιοφωνική εκπομπή όπου παραθέσαμε τα μέχρι τώρα ευρήματα μας στο κοινό. Μπορείτε να βρείτε την ηχογραφημένη εκπομπή πιο κάτω.

Ντοκιμαντέρ

Ποιο κάτω μπορείτε να ακούσετε το σχετικό ντοκιμαντέρ για την Αφρικανική κοινότητα στη Κύπρο

Φίλοι και Εχθροί.. στο ίδιο νησί!

 alt#1.1

"Νιώθοντας την αδικία και τον ρατσισμό βρέθηκε με σπασμένο πόδι να ζητά τα αυτονόητα....δικαιοσύνη, αξιοκρατία."

alt#1.2

"Πρώτοι απόφοιτοι του ΤΕΠΑΚ απο την Κένυα. Περήφανοι για όσα θα προσφέρουν αύριο στους δικούς τους ανθρώπους, χαρούμενοι που έζησαν στην Κύπρο."