Video Αφρικανική κοινότητα Κύπρου

Παρακολουθήστε το βίντεο μας για την Αφρικανική Κοινότητα στο πιο κάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=XjggKSX_wWw&feature=youtu.be 

Οι Αφρικανοί είναι Ανθρώποι σαν και εμάς

http://www.sigmalive.com/sports/football/174802/quoteimaste-afrikanoi-den-eimaste-iosquot

"Μπορεί να έχουν περάσει δύο χρόνια απο τότε μα ακόμα το γεγονός δεν έχει αλλάξει στα γήπεδα Κύπρου και Ελλάδας. Ψάχνουμε το κακό της βίας και του ρατσισμόύ μεταξύ των οπαδών την ίδια ώρα που οι οπαδοί αντανακλούν την βία προς τους Αφρικανούς παίχτες. Πως μπορούμε να περιμενουμε πρόοδο και ευημερία όταν εμέις οι ίδιοι αναπαράγουμε τον ρατσισμό και την βία φτάνει αυτή να ασκήτε σε Αφρικανούς; Επειδή είναι μαύροι; Υπήρξαμε όλοι ρατσιστές στα γήπεδα και κανένας δεν μπορεί να το αρνηθεί. Αλλά κανένας όμως δεν μίλησε πρώτα με αυτούς τους ανθρώπους, δεν είδε πως ζουν, τι ζητούν και τι προσφέρουν. Τους βάλε την ετικέτα και περιμένουμε στην γωνια για να τους κάψουμε. Ενας απο τους δύο μας το 2012 απαρνήθηκε αυτό το ρατσισμό γιατί 11 μαύροι ποδοσφαιριστές τον έκαναν να νοιώσει χαρά και περηφάνια. Μην πυροβολείτε τους ανθρώπους επειδή δεν είναι σαν εμάς. Ίσως στο τέλος της ημέρας εμέις είμαστε λάθος ,εμείς οι 'τέλιοι' "

" Άνθρωπος Ανθρώπου Μοιάζει "

Ήταν ένα απόγευμα Παρασκευής όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την Αφρικανική κοινότητα στην Κύπρο. Το έργο μας ομολογουμένως το θεωρούσαμε δύσκολο και η επαφή με την κοινότητα σχεδόν απίθανη να γίνει. Παρ’ όλα αυτά είπαμε να το πάρουμε μέχρι τέλους. Οι πρώτες μας επαφές με την κοινότητα ήταν ελαφρώς απρόσωπες και για να είμαστε ειλικρινής μηχανικές. Επιλέξαμε την εύκολη οδό του Internet και συγκεκριμένα τα κοινωνικά δίκτυα από τα οποία βρήκαμε αρκετό υλικό. Οι Αφρικανοί στην Κύπρο έχουν τα δικά τους διαδικτυακά στέκια στα κοινωνικά δίκτυα όπου μοιράζονται φωτογραφίες, πληροφορίες και διάφορες ειδήσεις από την μητέρα πατρίδα. Αρκετά ανεπτυγμένη βρήκαμε την Νότιο Αφρική τόσο σε θέματα οργάνωσης όσο και δομής στην Κύπρο. Φαίνεται πως έχει και δική της Οργάνωση (CYSA) αλλά και άλλες εταιρείες που εδρεύουν στην μητρόπολη. Επιπλέον κάπου στην μέση βρήκαμε και την οργάνωση του ΚΥΣΑ η οποία είναι πάντα στην πρώτη γραμμή για να βοηθήσει σύσσωμη την Αφρικανική κοινότητα Κύπρου. Τα παιδιά του ΚΥΣΑ μας έδωσαν φως σε πολλά σημεία αλλά συμφωνήσαμε πως αυτή η μέθοδος ήταν μέθοδος άμυνας και αποφυγής στο νέο. Έτσι έπρεπε να γίνει η αρχή.

    Ένα απόγεμα λοιπόν μιλήσαμε με τον Φρέντυ Μάγιο, νοσηλευτή του ΤΕΠΑΚ από την Κένυα. Ο Φρεντ μας μίλησε για την ζωή στην Κένυα και στο ΤΕΠΑΚ. Μας είπε πως έχει ζήσει πολλές ανάμεικτες εμπειρίες τα τελευταία τρία χρόνια που είναι εδώ στην Κύπρο και πως τα παράπονα και οι απαιτήσεις που έχει από την Κύπρο και το ΤΕΠΑΚ είναι ανάλογες του οποιουδήποτε φοιτητή του Πανεπιστημίου του. Μάλιστα σαν άνθρωπος έδειξε να εκτιμά ιδιαίτερα την αγάπη και την συμπαράσταση ολόκληρου του οικοδομήματος που λέγετε ΤΕΠΑΚ. Αυτή ήταν η μικρή αρχή για να αρχίσουμε να γνωρίζουμε επιτέλους, την κοινότητα. Μεγάλη συνάντηση έγινε στο Λανίτειο λύκειο. Εκεί βρήκαμε μαζεμένους καμιά 15 Αφρικανούς από διαφορετικές χώρες της Ηπείρου να λαμβάνουν μέρος σε ένα δικό τους ποδοσφαιρικό αγώνα. Από ότι μας είπε ο Μουσταφά που καθόταν στον πάγκο ως αλλαγή, είναι η σταθερή τους συνάντηση εδώ και χρόνια.

    Όταν τελείωσε το παιχνίδι αρχίσαμε να μιλάμε μαζί τους για να μάθουμε περισσότερα. Άνθρωποι απλοί, χαλαροί που τους αρέσει να μοιράζονται με τους άλλους τις εμπειρίες τους. Μας είπαν πως η Αφρικανική κοινότητα  στην Κύπρο δεν έχει καταφέρει να οργανωθεί δημιουργώντας κάτι ομαδικό και συλλογικό και πως έτσι απλά στηρίζονται μόνοι τους στις δυνάμεις τους ή σε οργανώσεις όπως το ΚΥΣΑ. Κάθε τόσο κάποιοι αποφασίζουν να φύγουν και να μετακινηθούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης γιατί η Κύπρος δεν μπορεί να τους δώσει άλλα. Δεν μπορεί να τους δώσει πλέον την ευκαιρία να εργαστούν και να βγάλουν τα προς το ζην. Εδώ μένουν οι οικογενειάρχες και οι φοιτητές. Και αυτοί προβληματίζονται. Μάλιστα ο Άνου μας είπε πως δεν περνά πολύ χρόνο με τον κόσμο της Κύπρου. Έχει φτιάξει ένα τρόπο ζωής που δυσκολεύει την επικοινωνία με τους ντόπιους και τον φοβίζει κάποτε αυτή η στάση αποστασιοποίησης που δείχνουν. 

   Ένας άλλος φίλος –πλέον- από την κοινότητα, μας είπε πως η κάθε χώρα της Αφρικής είναι χωρισμένη σε διαφορετικές μικρές κοινότητες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Έτσι, όταν έρχονται στην Κύπρο ακόμα και αν όλοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά είναι δύσκολο να καταφέρουν να οργανωθούν. Ο Όλαν μας μίλησε για τους λόγους που έμαθε να εκτιμά τους ντόπιους. Είναι ποδοσφαιριστής στην δεύτερη ομάδα της ΑΕΛ με φόντα να τον δούμε στην πρώτη ομάδα. Μας είπε πως μεγαλώνοντας στην ακαδημία της ομάδας, έμαθε πως δεν είναι κακός λαός οι Κύπριοι, απλά υπάρχουν και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν πως οι διαφορές στο χρώμα είναι απλά στην εικόνα. Όταν είπαμε να φύγουμε μας πλησίασε και πάλι ο Μουσταφά ο οποίος μας έδωσε το τελικό μήνυμα για την σπουδαιότητα αυτής της κοινότητας: «Να ξανάρθετε να σας δούμε και χωρίς να υπάρχει εργασία, να ρθείτε να παίξουμε και μπάλα».

   

   Συνοψίζοντας την εμπειρία μας έχουμε φαίνεται μπροστά μας μια κοινότητα η οποία είναι αρκετά μεγάλη. Αριθμεί μάλιστα άτομα από διάφορες χώρες της ηπείρου που δυσκολεύονται αρκετά να οργανωθούν και να λειτουργήσουν ως μια ενιαία οντότητα. Τα παιδιά από την Αφρική φαίνεται να νοιώθουν αρκετά στο πετσί τους τον ρατσισμό και τον φόβο που τρέφουν κάποιοι ντόπιοι για το ξένο. Πολλοί από αυτούς όμως το έχουν συνηθίσει και συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν την ζωή τους χωρίς να τους φοβίζει καμιά καχυποψία των άλλων. Σαν ερευνητές μάθαμε πολλά σε αυτή την έρευνα. Είδαμε καταρχήν πως ζουν τόσο οι συμφοιτητές μας Αφρικανοί της  Νοσηλευτικής όσο και οι Αφρικανοί της Λεμεσού. Μάθαμε νέα πράγματα και μας έβαλαν να ρισκάρουμε να μιλήσουμε γαλλικά μαζί τους. Ο ενθουσιασμός τους για την έρευνα μας, μας έδωσε δύναμη να επιμείνουμε. Το γεγονός πως ακόμα και όταν ξαναπήγαμε θυμόντουσαν τα ονόματα μας έδειξε το πόσο πολύ έχουν ανάγκη να τους νοιώσουμε σαν δικούς μας ανθρώπους. Ως Άνθρωποι πήραμε ένα μεγάλο μάθημα. Οι φίλοι μας πια οι Αφρικανοί μας δίδαξαν πως πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στους ανθρώπους να μας δείξουν όλα όσα κρύβουν μέσα τους. Το γεγονός πως κάθε φορά που βλέπουμε το φίλο Φρεντ μας χαιρετά χαμογελαστός και ανταποδίδουμε με τον ίδιο τρόπο είναι μια δυνατή χαστουκιά σε όσους θεωρούν την Αφρικανική κοινότητα κατώτερη.

   Προβλήματα στο να τους πλησιάσουμε.. μόνο ότι δεν ξέραμε που να τους βρούμε. Όταν τους βρήκαμε όλα λύθηκαν και με το παραπάνω. Ξένοι; Ποιοι ξένοι; Συναντήσαμε ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο νησί μαζί μας. Ανθρώπους κυρίως νέους που έχουν τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες για το μέλλον όπως και εμείς. Ανθρώπους οικογενειάρχες όπως και τους γονείς μας που ανησυχούν για τα παιδιά τους. Τα συναισθήματα μας λίγα και καλά! Ευγνωμοσύνη που είχαμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε, χαρά που μοιραστήκαμε χρόνο μαζί τους και ενθουσιασμό για τις καινούργιες προσωπικότητες που μάθαμε. Α! Και αποκτήσεις. Ναι, μάλιστα αποκτήσεις. Καινούργιοι φίλοι έχουν μπει στη λίστα με τους υπόλοιπους. Κι ας είναι “άλλοι”. Για (γεια) σας!