Απόγευμα Τρίτης. Μια μικρή ομάδα Αφρικανών όπως κάθε απόγευμα μαζεύεται για το δικό της μικρό ποδοσφαιρικό αγώνα. Στο γήπεδο είναι δεν είναι δέκα άτομα. Ντυμένα με διαφορετικές αθλητικές περιβολές. Φαίνεται να απολαμβάνουν το παιχνίδι. Δυο – τρεις φορές η μπάλα φτάνει προς το μέρος μου. Τους την επιστρέφω και μου χαμογελάνε ευγενικά. Το παιχνίδι κάποτε τελειώνει και πλησιάζουν προς το μέρος μου. Κάπως έτσι ξεκινάμε την κουβέντα. Δεν είναι δύσκολο μιας και είναι πολύ κοινωνικοί.
-
Parlez vous francais?
-
No, no.
-
English?
Οι περισσότεροι
μιλούσαν γαλλικά. Δεν μας εμπόδισε όμως να επικοινωνήσουμε μιας και ήταν
απόλυτα θετικοί στο να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη συζήτηση μας στην αγγλική
γλώσσα.
“Και που
βρίσκεστε συνήθως όλοι;” Που; Δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο χώρο παρά μόνο αυτό
το γήπεδο που έρχονται για ποδόσφαιρο. Παλιά.. παλιά ήταν πολλοί..
περισσότεροι. Έχουν φύγει αρκετοί, άλλοι πίσω στην Αφρική, άλλοι σε Ευρωπαϊκές
χώρες. Κάποτε στην παραλία, αλλά όχι συχνά. Κάποτε και κάπου αλλού, αλλά όχι
συχνά. Έρχονται εδώ στο γήπεδο και όσοι μαζευτούν χωρίζονται σε 2 ομάδες και
παίζουν.
Υπάρχει και ο
Μουσταφά όμως, που δεν παίζει ποδόσφαιρο αλλά γυμνάζεται. Τρέχει, κάνει
τεντώματα, ασκήσεις. Έχει 2 παιδιά. 2 αγοράκια τεσσάρων και δύο χρονών. Τα
φέρνει που και που και παίζουνε εδώ στο γήπεδο του Λανίτειου. Μιλούν και λίγα
ελληνικά. Τα μαθαίνουν από την τηλεόραση και αποστηθίζουν λέξεις που ακούνε.
Τις επαναλαμβάνουν όταν είναι μόνοι τους.
Χρόνια πίσω. Πριν
την κρίση. Όλα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι πιο χαλαροί, πιο ανθρώπινοι. Οι
δουλειές περισσότερες και τα προβλήματα λιγότερα. Όταν έχεις τη δουλειά σου όλα
είναι πιο εύκολα. Κάποτε ήταν μεγάλη η παροικία στην Κύπρο. Μου περιέγραψαν
μέρες που το γήπεδο δεν τους χωρούσε όλους. Δεν άντεξε βέβαια στον καιρό. Τώρα
απέμειναν πολύ λίγοι. Κυρίως φοιτητές που πρόκειται σιγά-σιγά να φύγουν. Υπάρχουν
όμως και οι εξαιρέσεις.
Μια βραδιά πήγε
στον παραλιακό σε ένα μπαράκι. Βαρέθηκε τα ίδια και ήθελε να βγει. Μια παρέα
από Κύπριους, απλά, τον χτύπησε. Έτσι χωρίς λόγο και αιτία. Κανονικό ξύλο. Και
όμως μετά από αυτούς τους βάναυσους που τον έδειραν, αυτός λέει πως δεν είναι
όλοι έτσι. Δεν είναι όλοι κακοί άνθρωποι. Απλά αυτοί έτυχε να είναι έτσι. Όλες
οι χώρες μου είπε, έχουν τους καλούς και τους κακούς ανθρώπους τους. Κάπου εκεί
θαύμασα τον τρόπο σκέψης του. Πως μπορεί να βλέπει έτσι τον κόσμο; Εγώ θα τους
μισούσα. Και αυτούς και όλους τους ομοίους τους.
“Έχω φτιάξει την
ζωή μου εδώ, βρήκα και δουλειά και νοιώθω σαν στο σπίτι” μου είπε ο Άμον από το
Καμερούν. Μου μίλησε στα Ελληνικά, σε προφορά που θα ζήλευε και Ελλαδίτης. Είχε
έρθει στο νησί για σπουδές αλλά τον κέρδισε η χώρα μας. Δεν έχει κοντά του
συγγενείς και τους φίλους αλλά του αρκεί που μπορεί να περνά λίγο χρόνο μαζί με
τα παιδιά στο γήπεδο.
“Να ξαναρθείς
όποτε θέλεις! Είμαστε εδώ σχεδόν κάθε μέρα. Μην έρθεις Πέμπτη ή Σαββατοκύριακο.
Δεν θα μας βρεις και είναι κρίμα. Να ξαναρθείς όποτε θέλεις. Τα λέμε.”
